غارت لباس هاي ابا عبدالله (ع)

 

 

راوي مي گويد : پس از شهادت امام حسين (ع) لشكريان ابن سعد براي غارت لباس هاي آن حضرت هجوم بردند كه اسحاق بن حوبه ( لعنه الله) پيراهن حضرت را از تنش بيرون آورده و همينكه آن را به تن كرد دچار پيسي شد و تمام موهايش ريخت.

روايت شده كه در پيراهن آن حضرت بين صد وده تا صد و نوزده جاي تير و شمشير و نيزه ديده مي شد.

امام صادق (ع) فرمودند : در بدن امام حسين آثار زخم سي و سه نيزه و سي و چهار شمشير وجود داشت.

شلوار حضرت را بحربن كعب تيمي( لعنه الله ) به غارت برد ونقل شده كه پس از اين كار از دوپا فلج شده و زمين گير شد.

عمامه حضرت را اخنس بن مرثد بن علقمه حضرمي ( لعنه الله) و به قولي ديگر جابربن يزيد اودي (لعنه الله)به يغما برد و پس از آنكه آن را بر سر نهاد ديوانه شد.

كفش هاي حضرت را اسود بن خالد ربود.

اما انگشتر امام حسين(ع) را بجدل بن سليم كلبي (لعنه الله) به غارت برد و انگشتان حضرت را در حالي كه انگشتر به آن بود بريد ،پس از وقايع عاشورا مختار او را گرفته و دست و پايش را قطع كرد و او را به همان حال رها كرد تا به خون آغشته شده و به هلاكت رسيد.

امام حسين (ع) قطيفه اي ( حوله اي) از جنس خز داشت كه آن را قيس بن اشعث( لعنه الله) به غارت برد.

زره حضرت را بتراء نام داشت عمربن سعد ( لعنه الله) به غارت برد و وقتي كه عمر بن سعد كشته شد مختار آن زره را به قاتل ابن سعد كه ابي عمره باشد بخشيد.

شمشير امام حسين را جميع بن خلق اودي( لعنه الله) و به قولي ديگر مردي از بني تميم به نام اسود بن حنظله ( لعنه الله) غارت كرد.

در روايت ابن ابي سعد آمده كه شمشير حضرت را فلافس نهشلي ( لعنه الله)به غارت برد و محمد بن زكريا اضافه مي كند كه بعد ها آن شمشير به دست دختر حبيب بن بديل رسيد.

شمشيري كه از امام حسين ربوده شدذوالفقار نبود، زيرا ذوالفقار و چند شي ديگر از ذخائر نبوت و امامت مي باشند كه هميشه از خطر غارت محفوظ و مصون مي باشند.

منبع :

كتاب لهوف

مولف : سيد بن طاووس(ه)

مترجم: محمد اسكندري